Na boiskach Damallsvenskan debiutowała jako piętnastolatka i już wtedy mieliśmy podstawy sądzić, że oto właśnie obserwujemy początek całkiem obiecującej kariery. Wtedy były to jednak głównie werbalizowane przez nas nieśmiało życzenia i przypuszczenia, a dziś – dokładnie dwa i pół roku później – jesteśmy tego niemal w stu procentach pewni. Bo jeśli bez najmniejszych kompleksów rywalizujesz o miejsce w składzie z takimi nazwiskami jak Jonna Andersson czy Stina Lennartsson, a nierzadko jesteś od nich po prostu lepsza piłkarsko, to o żadnym przypadku mowy być nie może. Młoda wahadłowa Hammarby wbiła się do naszej świadomości szturmem, jej efektowna gra często cieszyła oko niewątpliwie potrafiącej docenić ten fakt publiczności z Södermalm, a udane występy w najważniejszych meczach krajowych i międzynarodowych pokazały, że i z odpornością mentalną wszystko się u naszej tegorocznej laureatki zgadza. To właśnie w kierunku Holmberg trener Sjögren spogląda w pierwszej kolejności, gdy oczekuje od swojego zespołu rozwiązania nieszablonowego, gdy trzeba rywalki zaskoczyć i wprowadzić w ich szeregi element niepokoju. A dzieje się tak nie przez przypadek, bo mówimy o zawodniczce idealnie bilansującej niezbędną w każdym sporcie solidność i powtarzalność z nutką dobrze rozumianej fantazji i młodzieńczej determinacji w dążeniu do celów. Te ostatnie są w przypadku Holmberg jasno sprecyzowane, a sama zainteresowana może jedynie żałować, że trafiła akurat na okres, w którym na szansę w pierwszej reprezentacji Szwecji trzeba zazwyczaj poczekać zdecydowanie zbyt długo. Wszak ta piłkarka już dziś niewątpliwie stanowiłaby dla naszej kadry wartość dodaną, a akurat na prawym wahadle selekcjoner Gerhardsson nie narzeka bynajmniej na nadmiar sensownych opcji. Przed Holmberg przyszłość (nie tylko zresztą ta najbliższa) wydaje się być jednoznacznie świetlana i jakkolwiek paradoksalnie by to obecnie nie zabrzmiało, być może kiedyś będziemy jeszcze dziękować trenerom, którzy na wczesnym etapie kariery nie eksploatowali zbyt mocno jej organizmu. A niezdecydowanym grzecznie sugerujemy przypatrzeć się uważnie zdjęciu powyżej, gdyż tę twarz jeszcze nie raz zobaczycie na plakatach i billboardach przy okazji wielkich turniejów.

Przykładów skutecznego przekwalifikowania napastniczek lub skrzydłowych w boczne defensorki znamy już wiele, ale i ten przyjmiemy z dobrodziejstwem inwentarza. Tym bardziej, że Olof Unogård ewidentnie dostrzegł w piłkarskim profilu Nesrin Akgün cechy predestynujące ją do spróbowania się w całkowicie nowej roli. Czas na eksperymenty przyszedł zimą i wczesną wiosną, a gdy wreszcie trzeba było te świeżo nabyte umiejętności przetestować w warunkach bojowych, to wszyscy otworzyli szeroko oczy na znak radosnego zdumienia. Słów zachwytu i wdzięczności nie kryła przede wszystkim sama zawodniczka, która jak najbardziej zasłużenie doczekała się realnej szansy w młodzieżówce oraz wieńczącego ten niewątpliwie przełomowy dla niej rok transferu do mierzącego jak zwykle wysoko Häcken. A to oznacza dokładnie tyle, że tegoroczna zima ponownie będzie niezwykle intensywna, a po niej rozpocznie się walka o zupełnie nowe cele, z zupełnie nową presją na barkach. W niemal identycznej sytuacji znajduje się pozyskana niedawno przez mistrzowski FC Rosengård Maja Johansson. Nastolatka ze stolicy rok temu nie była nawet wyróżniającą się postacią w drugim zespole AIK, lecz kolejne wydarzenia w jej życiu potoczyły się już lawinowo. Debiut w pierwszej drużynie beniaminka z Solnej, wejście smoka w domowym meczu przeciwko Häcken, kapitalny i okraszony tytułem MVP występ w kluczowej w kontekście utrzymania batalii z Örebro, dorzucenie sporej cegiełki do zwycięskich baraży z Umeå i wreszcie wspomniany transfer do wielkiego klubu, który otworzył przed naszą bohaterką naprawdę ciekawe perspektywy. I teraz głowa w tym wszystkim trenera Kjestelberga, aby ten harmonijny rozwój trwał w najlepsze ku uciesze całej szwedzkiej piłki.

Rok temu, mniej więcej o tej porze roku, w Malmö przeżywali istny szok poznawczy. Oto najbardziej utytułowany szwedzki klub, który od czasu powołania do życia jednej, centralnej ligi nigdy nie finiszował poza czołową czwórką, zakończył rozgrywki na siódmej lokacie, dając się wyprzedzić na samym finiszu aż dwóm lokalnym rywalkom. Tych upokorzeń nagromadziło się zdecydowanie zbyt wiele, wobec czego zadanie przedstawione nowemu szkoleniowcami najprościej dało się opisać parafrazą sloganu znanego raczej uważnym obserwatorom sceny politycznej niż sympatykom futbolu: Make Rosengård great again! Misja trudna, lecz nie niemożliwa, bo choć Joel Kjetselberg na wszelkie możliwe sposoby próbował zdejmować ze swoich podopiecznych przedsezonową presję, to jednak kadra ekipy z Malmö niewątpliwie stawiała go w gronie pretendentów do mistrzostwa. Nie pewniaków, jak to wielokrotnie miało miejsce w przeszłości, ale też zdecydowanie nie underdogów. Wszelkie przewidywania szybko trzeba było jednak zmodyfikować, bo choć sezon w stolicy Skanii rozpoczęli od pucharowych wpadek w rywalizacji z Linköping oraz Piteå, to start ligowego grania objawił nam nową, wyraźnie ulepszoną wersję FC Rosengård. Piłkarki ze Malmö dosłownie bawiły się grą, bijąc przy okazji wiele indywidualnych rekordów o doprowadzając je w ten sposób do poziomu wydaje się nieosiągalnego. Jako pierwsze w historii wywalczyły tytuł mistrzyń półmetka bez straty choćby jednego punktu, a gdyby nie przywoływany przed dwoma dniami domowy mecz z Hammarby, perfekcyjny z ich perspektywy, stuprocentowy sezon stałby się faktem.

Zasługi trenera Kjetselberga są tutaj nie do przecenienia, bo przecież podejmowane przez niego decyzje wcale nie zaliczały się do gatunku tych oczywistych. Sporą kontrowersją było na przykład odważne postawienie na znajdującą się na zakręcie kariery Szkotkę Earthę Cumings kosztem dwóch utalentowanych i zbierających naprawdę pozytywne recenzje lokalnych golkiperek. Bezbłędnie funkcjonowała także zestawiana zazwyczaj w jednym z dwóch podstawowych wariantów defensywa, w której błyszczały nie tylko uważane za oczywiste bety Jessica Wik czy Gudrun Arnardottir, lecz również rekonwalescentka Rebecca Knaak oraz niejako z konieczności przysposobiona do gry w tej formacji Emma Jansson. To właśnie ten szkoleniowiec zestawił w środku pola egzotyczny na pozór duet Seger – Tanikawa, to on pozwolił Rii Öling stać się najcenniejszym w kraju wolnym elektronem, wreszcie to on stoi za powstaniem słynnej kolaboracji Olivia – Olivia, która to w środkowej fazie sezonu stała się prawdziwą sensacją ligowych aren. Dodatkowy plus postawilibyśmy również za konsekwentne stawianie na Mai Kadowaki, która przecież stosunkowo długo nie dostarczała kibicom z Malmö oczekiwanych liczb. Kiedy jednak japońska strzelba wreszcie odpaliła na dobre, to były z tego nie tylko punkty, ale i mnóstwo radości. I jeśli już trochę na siłę się czegoś czepiać, to być może w nieco większym wymiarze czasowym swoje szanse mogły otrzymać zaliczane do grona najbardziej wyczekiwanych prospektów Bea Sprung oraz Rebecca Maravall. Jesteśmy jednak względnie spokojni, że ich czas niebawem nadejdzie, a trener Kjetselberg skutecznie zadba o to, aby żadna z nich nie stała się kolejnym wyrzutem sumienia klubu z Malmö, co w nie tak odległej przeszłości stało się udziałem chociażby Elin Rubensson oraz Johanny Kaneryd.

Dwa razy spoglądamy w kierunku Wysp Brytyjskich, ale powody ku temu są doprawdy zacne. Elena Sadiku to postać niezwykle barwna, jej walka o powrót do gry po kolejnej, ciężkiej kontuzji zawsze była inspiracją dla wielu przeżywających osobiste dramaty sportowców, ale chyba niewielu wróżyło jej aż tak błyskawiczną karierę w nowej dla siebie roli trenerki. Zagraniczne wojaże, połączone ze zbieraniem zawodowych szlifów od USA po Chiny, okazały się jednak niezwykle pomocne, a gdy młoda trenerka zdecydowała się podjąć niezwykle interesującą misję w Glasgow, nasze oczy mimowolnie spoglądały w kierunku największej szkockiej aglomeracji. I jak się miało okazać słusznie, bo podopieczne Eleny Sadiku najpierw w iście filmowym stylu wyprzedziły na samej kresce ligowych zmagań lokalne rywalki z Rangers FC (decydujące o losach tytułu trafienie Amy Gallagher padło już po zakończeniu doliczonego czasu gry), a następnie w… niemal identyczny sposób rozstrzygnęły na swoją korzyść rywalizację z fińskim KuPS w eliminacjach Ligi Mistrzyń, dzięki czemu kilka tygodni później udało się napisać wspaniałą historię awansu do fazy grupowej tych prestiżowych rozgrywek. Szansy na pokazanie się w Europie nie miał jak dotąd Tottenham Roberta Vilahamna, lecz to pod wodzą tego właśnie szkoleniowca Koguty z północnego Londynu przebyły niełatwą drogę od największego rozczarowania do największego oczarowania angielskiej FA WSL. Wisienką na torcie okazał się wywalczony w wielkim stylu awans do finału FA Cup i choć w decydującej batalii nie wystarczyło już konceptu na podjęcie wyrównanej walki z Manchesterem United, to jednak sam występ na Wembley był już dla Spurs namacalnym symbolem nowych, lepszych czasów. Pozorną sielankę mocno zakłócił słaby start bieżącej kampanii, kiedy to Tottenham rozczarowywał przede wszystkim w defensywie, a punktowa strata do liczącej aż pięć zespołów grupy liderek zaczęła się niebezpiecznie powiększać. Jeśli jednak trener Vilahamn otrzyma szansę wyciągnięcia drużyny z kryzysu, to wielce prawdopodobne, że chwile największej chwały fani stołecznych Kogutów wciąż mają daleko przed sobą.

Na boiskach Damallsvenskan debiutowała jako siedemnastolatka, lecz żadną miarą nie dałoby się dopisać jej nazwiska do całkiem zresztą licznego grona cudownych dzieci szwedzkiego futbolu. W Eskilstunie wykazali się jednak nie lada cierpliwością i najpierw znaleziono dla niej najbardziej optymalną pozycję na boisku, następnie przypisano jej konkretną rolę, a na koniec dano jej tak bardzo potrzebny w rozwoju każdego sportowca czas. To wszystko poskutkowało o tyle, że kolejni szkoleniowcy United zyskali dodatkową opcję w środku pola, szczególnie w sytuacjach, gdy trzeba było w pierwszej kolejności zadbać o odpowiednie zabezpieczenie tyłów. Na szwedzkiej ziemi Vickius nigdy nie wzbiła się jednak powyżej poziomu solidnej ligowczyni, a swego rodzaju przełom w jej karierze nastąpił dopiero po pierwszej zagranicznej przeprowadzce. Co ciekawe, nie tak znowu dalekiej, bo to stolica sąsiedniej Norwegii okazała się w jej przypadku tą jedyną, wymarzoną destynacją.

Pierwszy sezon w barwach stołecznej Vålerengi okazał się dla 23-latki z Eskilstuny swego rodzaju rozpoznaniem terenu, choć już wówczas udało jej się wywalczyć pewne miejsce w jedenastce zespołu rywalizującego o naprawdę wysokie cele. Prawdziwy popis swoich umiejętności Vickius dała jednak dopiero w drugiej połowie obecnych rozgrywek, kiedy to w roli holding midfielder poprowadziła swój zespół nie tylko do krajowego dubletu, ale i do skutecznych bojów w eliminacjach Ligi Mistrzyń. Te ostatnie okazały się zresztą przepustką do jeszcze poważniejszych wyzwań, a jednym z nich miała być perspektywa sprawdzenia się na tle tak utytułowanych rywalek jak Georgia Stanway, Frida Maanum, czy Arianna Caruso. I trzeba przyznać, że przynajmniej dwa z tych sprawdzianów wypadły naprawdę obiecująco, a defensywnie usposobiona pomocniczka ze Szwecji ani myśli spoczywać na laurach. Fani w Oslo doskonale zdają sobie zresztą z tego sprawę i choć niekwestionowaną, absolutną liderką Vålerengi pozostaje niezmiennie Karina Sævik, to właśnie Vickius oraz jedna z liderek formacji defensywnej Sara Horta są najczęściej wskazywane jako najbardziej niedoceniane karty w talii trenera Lexeroda, bez których o sukcesach na krajowym i międzynarodowym podwórku można byłoby jedynie pomarzyć.

Historia Molly Johansson jest jedną z ciekawszych, jakie mogliśmy z bliska obserwować na szwedzkich boiskach ligowych. Napastniczka przekwalifikowana na wahadłową, która później doskonale odnalazła się jako skrzydłowa, choć to ostatnie nigdy nie miałoby miejsca, gdyby nie spontaniczna decyzja sprzed roku o natychmiastowej zmianie otoczenia. Zanim jednak 22-latka przeprowadziła się z Västergötland do Närke, zdążyła jeszcze pożegnać się z Bravida Areną efektownym i jak najbardziej prawidłowym golem przeciwko Chelsea, który nie został jednak ostatecznie uznany. W Örebro Johansson mogła liczyć na zdecydowanie więcej minut i choć nie udało jej się utrzymać z nowym klubem w najwyższej klasie rozgrywkowej, to transfer zaowocował zauważalnym progresem indywidualnym, a także doskonaleniem gry na lewej flance, gdzie prawonożne piłkarki zapuszczają się coraz częściej i chętniej. Ogłoszony niedawno transfer do mistrzowskiego Rosengård jest najlepszym możliwym potwierdzeniem, że ostatnie miesiące ani trochę nie były dla Johansson czasem straconym. Podobnie mają się także sprawy w przypadku Elin Rombing, która – zupełnie zresztą jak nasza opisywana powyżej tegoroczna laureatka – swoje skrzydła w pełni rozwinęła dopiero po opuszczeniu klubu z Eskilstuny. W jej przypadku grany nie był jednak motyw zagraniczny, a przenosiny do gościnnego Norrköping, gdzie nasza bohaterka trafiła po roku spędzonym w Uppsali. Perfekcyjnie bite stałe fragmenty oraz niezwykle precyzyjne dośrodkowania z głębi pola stanowią jej znak rozpoznawczy, choć niedawna informacja o przenosinach do najlepszego klubu Östergötland doświadczonej Jessiki Wik sprawia, że z nieukrywanym zainteresowaniem będziemy spoglądać na najbliższe ruchy sztabu charyzmatycznego trenera Stellana Carlssona.

Oj, namieszała nam UEFA z tym terminarzem. Jasne, swoje dwa centy dołożyła do tego niesławna pandemia, która o sto osiemdziesiąt stopni przewartościowała nam naszą bezpieczną dotąd codzienność, ale jednak faza grupowa Ligi Mistrzyń gdzieś w drugiej połowie stycznia, w środku sezonu wybitnie wakacyjnego? Owszem, widzieliśmy już potężniejsze anomalie, ale ta konkretna również zajęła miejsce gdzieś bardzo blisko pierwszego miejsca na liście niebywałych absurdów. Wtedy jednak niepostrzeżenie weszły do gry piłkarki z Hisingen, najpierw odprawiając za burtę wielkiej gry holenderskie Twente, a następnie tocząc wyrównane i często zwycięskie boje z hegemonkami z Londynu, Paryża i Madrytu. Jeszcze pod koniec 2023 roku przyjezdne z hiszpańskiej stolicy opuszczały zachodnie wybrzeże Szwecji na tarczy (porażka 1-2), ale to wyjazdowe starcie z naszpikowanym dopiero co koronowanymi mistrzyniami świata królewskim Realem miało ostatecznie rozstrzygnąć kwestię historycznego awansu szwedzkiego klubu do ćwierćfinału zreformowanej Ligi Mistrzyń. Do pełni szczęścia wystarczał nam remis, ale aby przywołać wspomnienia owego niezapomnianego wieczoru, tradycyjnie przypominamy w tym miejscu fragment pisanej na bieżąco pomeczówki:

Przeniesienie gry na szwedzką połowę nie przyniosło jednak gospodyniom wymiernych korzyści, a Osy z Västergötland kąsały może trochę rzadziej, ale za to niezwykle precyzyjnie. Najpierw z drugą żółtą kartką plac gry powinna opuścić coraz bardziej sfrustrowana postawą swojego zespołu Carmona, ale niemiecka sędzia postanowiła z niewiadomych przyczyn oszczędzić bohaterkę finału ubiegłorocznego mundialu. Gościniom z Hisingen być może należał się także rzut karny, gdyż starcie Ivany Andres z Clarissą Larisey w madryckiej szesnastce było klasycznym przykładem boiskowej sytuacji, którą spokojnie można interpretować na przynajmniej dwa sposoby. Skoro jednak jedenastka koniec końców podyktowana nie została, to trzeba było korzystać z tego, co jest. Czyli na przykład z rzutów wolnych i to właśnie jeden z nich raz, a dobrze uciszył hiszpańską stolicę. Cała zabawa rozpoczęła się od osiemnastoletniej rewelacji z Wysp Owczych Johanny Fossdalsy, a dalej wszystko poszło już jak w grze wideo. Anvegård przytomnie na skrzydło do Jusu Bah, ta wrzuca idealną centrę w kierunku Rosy Kafaji, a najlepsza strzelczyni Häcken w obecnej edycji europejskich pucharów precyzyjnym strzałem daje gościniom upragnionego gola! Do końca meczu wciąż pozostawało jednak ponad pół godziny, szkoleniowiec Realu puścił w bój najcenniejsze aktywa w osobach Claudii Zornozy, Lindy Caicedo i Signe Bruun, ale żadna z nich – pomimo najszczerszych chęci – losów rywalizacji odwrócić nie była już w stanie. Piłkarki w żółto-czarnych strojach doskonale zdawały sobie bowiem sprawę, że znajdującego się tak blisko celu wypuścić z rąk po prostu nie mają prawa.

Dwa kompletnie niepodobne do siebie mecze ligowe, choć łatwo odnajdziemy w nich kilka punktów stycznych. Po pierwsze, w obu przypadkach mierzyły się ze sobą ekipy z naszego umownego TOP-4. Po drugie, żadne z nich – choć powody takiego stanu rzeczy były zgoła różne –  w teorii nie niosło za sobą nadmiernych oczekiwań i ekscytacji. W sporcie jednak hity często niepostrzeżenie tworzą się na naszych oczach i jeśli ktoś postanowił ostatecznie zerknąć w kierunku zielonej murawy, to z całą pewnością tej decyzji nie żałował. A my mogliśmy z czystym sumieniem donosić o płonącym nie tylko z letniego gorąca, ale i ze sportowych emocji Hisingen (Piłkarki Häcken oraz Kristianstad zafundowały nam fenomenalny, trwający ponad 103 minuty spektakl, po którym absolutnie wszyscy mieli poczucie niedosytu. Obie ekipy musiały bowiem zmierzyć się z rzeczywistością pechowej w ich opinii straty dwóch punktów (bo właśnie w tych kategoriach rozpatrywano w obu sztabach bezbramkowy remis), zaś neutralnym obserwatorom smutno było przede wszystkim dlatego, że tak kapitalne widowisko dobiegło końca i żadne bisy, ani nawet dogrywki nie są niestety przewidziane w harmonogramie. Bo grające na tak wielkim zaangażowaniu drużyny ze ścisłej, krajowej czołówki, aż chciałoby się oglądać w nieskończoność. A przynajmniej z większą częstotliwością) oraz o jesiennych grzmotach w stolicy Skanii, gdzie wyjątkowo w głównych rolach wystąpiły tym razem piłkarki z Södermalm (Trochę nieoczekiwanie, iście królewskie granie obejrzeliśmy za to w Malmö, gdzie ustępujące mistrzynie z Södermalm po niemal dwunastu miesiącach zatrzymały rekordowy licznik meczów bez porażki FC Rosengård. Bohaterką fenomenalnego i pełnego zwrotów akcji starcia okazała się autorka hat-tricka Cathinka Tandberg, która w ten sposób niejako przy okazji wskoczyła na pierwsze miejsce wirtualnej klasyfikacji strzelczyń. Przy dwóch golach futbolówkę dograła norweskiej napastniczce Smilla Vallotto, obejmując tym samym samodzielne przodownictwo w rankingu najskuteczniejszych asystentek.)

Gdy przez rozpoczęciem tegorocznych rozgrywek po raz pierwszy przygotowaliśmy szacunkowe wyceny wszystkich piłkarek Damallsvenskan, osiemnastolatka z Fukuszimy zajęła w tym zestawieniu zaszczytną, drugą lokatę, minimalnie ustępując jedynie będącej wówczas na językach całej piłkarskiej Europy Rosie Kafaji. Samo sklasyfikowanie japońskiej pomocniczki wzbudziło jednak sporo kontrowersji, gdyż sceptycy zwracali uwagę na fakt, iż Tanikawa reprezentuje barwy FC Rosengård jedynie na zasadzie wypożyczenia, a klub ze stolicy Skanii nie zarobi na jej ewentualnym, przyszłym transferze choćby jednego eurocenta. Argument oczywiście sensowny, lecz błyskawicznie zbiliśmy go stwierdzeniem, że dobra postawa zawodniczki na ligowych boiskach może poskutkować mistrzostwem Szwecji dla ekipy z Malmö, a ono z kolei przy sprzyjającym układzie może zagwarantować prawo gry w fazie zasadniczej Ligi Mistrzyń 2025-26 bez konieczności przebijania się przez eliminacyjne sito. A to już perspektywa naprawdę zauważalnego zastrzyku gotówki, którym żaden aspirujący klub zapewne nie pogardzi. Umieszczenie nastolatki z Japonii na liście zdawało się zatem w pełni uzasadnione, choć z dzisiejszej perspektywy możemy zastanawiać się, czy Tanikawa aby na pewno nie została jednak przez nas wszystkich niedoszacowana. Bo tak spektakularnego wejścia na stadiony Damallsvenskan nie oglądaliśmy przynajmniej od czasu Jeleny Cankovic, choć bardziej odważni nie boją się nawet odniesień to postaci tak ikonicznych, jak chociażby Pernille Harder lub Tabitha Chawinga.

Choć młoda Japonka jest piłkarką drugiej linii, na dodatek bardziej w typie ósemki niż dziesiątki, to regularność, z jaką wpisywała się wiosną na listę strzelczyń, musiała budzić szacunek. Jak przystało na przedstawicielkę tej nacji, Tanikawa zachwycała nas fenomenalnym przeglądem gry, nienaganną techniką użytkową, wszechstronnością, a do tej wybuchowej mieszanki udało się jej jeszcze dorzucić nieszablonowość oraz efektywność. Przeciwniczki niezmiennie znajdowały się w naprawdę sporych opałach bez względu na to, czy nasza laureatka zdecydowała się na rozegranie, czy też na finalizację akcji. Zagrożenie czyhało w zasadzie przy okazji każdego kontaktu Tanikawy z futbolówką, a z tygodnia na tydzień coraz bardziej płynnie wyglądała także jej boiskowa współpraca z rodaczką Mai Kadowaki. Godny docenienia pozostaje ponadto sposób, w jaki Japonka uzupełniała się w środkowej strefie z doświadczoną Caroline Seger, a to nieco egzotyczne na pierwszy rzut oka zestawienie koniec końców okazało się z perspektywy trenera Kjetselberga strzałem w przysłowiową dziesiątkę. I nawet jeśli już niebawem kunszt i talent tej piłkarki oklaskiwać będą sympatycy niemieckiej Bundesligi, to bez dwóch zdań możemy być dumni, że magia Damallsvenskan wciąż przyciąga znajdujące się najpewniej u progu wspaniałych karier wschodzące gwiazdy futbolu. Bo taki układ wydaje się przynosić korzyści wszystkim zainteresowanym stronom.

Współpraca dwóch Olivii na lewej flance FC Rosengård stała się mniej więcej w połowie sezonu symbolem sukcesu i perfekcji. W samej jego końcówce kontuzja przeszkodziła niestety 23-letniej Dunce w walce o obronę fotela liderki zarówno wśród strzelczyń, jak i w klasyfikacji punktowej, lecz jej gra bez wątpienia okazała się olbrzymią cegłą na drodze do odkupienia ubiegłorocznych win i sięgnięcia po upragniony, czternasty mistrzowski tytuł. A jeśli tylko Holdt zdecyduje się pozostać w Malmö nieco dłużej, to już niebawem czeka ją powrót na europejskie salony, czyli do środowiska, w którym jak dotąd było jej lepiej i bardziej komfortowo niż gdziekolwiek indziej. Marzenia o świetlanej przyszłości towarzyszą także Islandce Hlin Eiriksdottir, która tego lata stała się niemal jednoosobowym symbolem udanej transformacji zespołu z Kristianstad, który względnie bezboleśnie przeszedł przez naprawdę wymagający okres w swojej najnowszej historii. A triumf w klasyfikacji punktowej okazał się zaiste przyjemnym bonusem, pozwalającym przypuszczać, że być może oto nadszedł najbardziej odpowiedni moment, aby spróbować swoich sił w jeszcze bardziej wymagającej lidze. Decyzja o ewentualnej zmianie otoczenia należeć będzie jednak wyłącznie do niej, bo chętnych na skorzystanie z jej piłkarskich umiejętności zdecydowanie nie zabraknie, a lista potencjalnych chętnych z każdym upływającym dniem zdaje się wręcz wydłużać.

It’s the most wonderful time of the year! Koniec roku to czas prezentów, więc i my wracamy z serią piłkarskich nagród i wyróżnień. Kto zachwycił? Czyj talent eksplodował? Kto wykonał najbardziej spektakularny progres? Który mecz porwał nas tak, że dziś wciąż nie mielibyśmy problemów z odtworzeniem go akcja po akcji? Odpowiedzi na te i inne pytania poznacie już niebawem. Jak to mądrze stwierdził onegdaj Stellan Carlsson, nie ma sensu zmieniać czegoś, co dobrze funkcjonuje, więc nasz harmonogram na najbliższe dni pozostaje dość intuicyjny. Ostatnie dni grudnia tradycyjnie przyniosą nam zatem rozstrzygnięcia w sześciu kategoriach, a początek stycznia upłynie jak zwykle w rytm analizy kolejnej edycji Szwedzkiego TOP-50. Podobnie jak przed rokiem, poniżej znajdziecie pełne listy nominowanych w poszczególnych kategoriach, a także kompletny, blogowy rozkład jazdy na najbliższe tygodnie. Pamiętajcie proszę o tym, że choć podczas procesu tworzenia rankingu odbywam dziesiątki niezwykle inspirujących rozmów, wszystkie ostateczne werdykty są tutaj podejmowane jednoosobowo. Z tego powodu są one w sposób naturalny nacechowane subiektywnymi odczuciami i nawet jeśli jak zawsze dołożyłem wszelkich starań, aby zachować całkowitą bezstronność, to zachęcam do traktowania ich wyłącznie w charakterze zabawy mającej jednak na celu docenienie boiskowych osiągnięć poszczególnych zawodniczek i klubów. Nie zamierzam absolutnie protestować, jeżeli ktokolwiek z was z proponowaną zwyciężczynią lub nominacją się nie zgadza, a wręcz będę niesamowicie wdzięczny za podzielenie się swoimi uwagami oraz argumentacją. Bo sport, podobnie zresztą jak na przykład sztuka, różni się od nauk ścisłych tym, że w naszym świecie jak najbardziej może istnieć więcej niż jedno prawidłowe rozwiązanie, a wielu kluczowych kwestii zwyczajnie nie da się statystycznie zmierzyć.

Skoro jednak wstęp mamy za sobą, to najwyższy czas oddać pole tym, którzy dokonaniami w ostatnich miesiącach zasłużyli na to, aby tutaj się znaleźć. Poznajcie proszę komplet nominacji w sześciu tegorocznych kategoriach, a także plan działania na pierwsze dni nowego roku 2024.

Nu kör vi!

Zagraniczna gwiazda Damallsvenskan

(prezentacja zwyciężczyni – 25. grudnia)

Mecz roku

(prezentacja zwycięzcy – 26. grudnia)

Progres roku

(prezentacja zwyciężczyni – 27. grudnia)

Trener(ka) roku

(prezentacja zwycięzcy/zwyciężczyni – 28. grudnia)

Odkrycie roku

(prezentacja zwyciężczyni – 29. grudnia)

Piłkarka roku

(prezentacja zwyciężczyni – 30. grudnia)

Szwedzkie TOP-50 – rozkład jazdy:

4. stycznia 2025 – TOP bramkarki 2024

6. stycznia 2025 – TOP obrończynie 2024

9. stycznia 2025 – TOP pomocniczki 2024

12. stycznia 2025 – TOP napastniczki/skrzydłowe 2024

A do spraw bieżących wrócimy jak zawsze w połowie stycznia (najpewniej w okolicach 16.01.2025) szczegółowym raportem aktualizującym zimowe okienko transferowe w wykonaniu każdego z czternastu klubów Damallsvenskan. Trzymajcie się więc cieplutko w tej zimowej aurze i nie zapomnijcie, aby podczas hucznych, noworocznych celebracji znaleźć chwilkę dla szwedzkiej piłki i dla tych, dzięki którym miniony rok okazał się nieco bardziej kolorowy. Dobrej zabawy i do napisania niebawem!