Nasza klasa 2010

Choć niektórym może się to wydać niewiarygodne, reprezentacja Szwecji dopiero po raz drugi bierze udział w najważniejszej imprezie w młodzieżowej piłce nożnej. Jedyny dotychczasowy start miał miejsce nie tak dawno, bo w 2010 roku, a rozegrany wówczas na niemieckich boiskach turniej był jednocześnie próbą generalną przed tym właściwym mundialem 2011, który z wielu powodów wspominać będziemy jeszcze długo. Młode Szwedki trafiły do grupy z … Koreą Północną, Brazylią oraz przedstawicielem Oceanii (jak widać, pewne rzeczy w przyrodzie pozostają niezmienne!) i choć nie były w tej stawce faworytkami, to zakończyły zmagania na pierwszym miejscu, a w pamięci kibiców pozostała szczególnie niezwykle dramatyczna końcówka meczu z Azjatkami. Piękny sen w ćwierćfinale dość brutalnie przerwały jednak będące prawdziwą rewelacją tamtego turnieju Kolumbijki, pewnie zwyciężając 2-0. Młodszym kibicom musimy w tym miejscu wyjaśnić, iż reprezentacja Kolumbii była na tamtych mistrzostwach odpowiednikiem dzisiejszej Wenezueli; efektowną, a jednocześnie ofiarną postawą drużyny prowadzonej przez Ricardo Rozo zachwycał się cały świat i nic dziwnego, że przeważająca większość neutralnych kibiców właśnie jej życzyła sięgnięcia po ostateczny triumf. Co ciekawe, Kolumbijki także miały w swoich szeregach duet Castellanos – Garcia, choć dla niepoznaki w ich wersji nazywał się on Andrade – Rincon i prezentował się równie spektakularnie.

Wróćmy jednak do Szwedek, gdyż to przede wszystkim o nich to wspomnienie. Nietrudno bowiem obliczyć, że piłkarki, które dokładnie sześć i pół roku temu walczyły w Niemczech o prymat w młodzieżowej piłce, właśnie w tej chwili powinny dobijać do szczytowych punktów swoich karier, stanowiąc przy okazji zauważalną część dorosłej reprezentacji. Czy rocznik 1990, który jako pierwszy w historii zdołał zakwalifikować się na MMŚ, rzeczywiście okazał się aż tak wyjątkowy? W jakim miejscu są dziś zawodniczki, którym wróżono największe sukcesy, ze Złotą Piłką włącznie? W przeddzień turnieju w Papui-Nowej Gwinei, staramy się odpowiedzieć na te właśnie pytania, przedstawiając dalsze losy każdej z absolwentek klasy 2010 od momentu, w którym przygasły reflektory niemieckich stadionów. Dokładnie jak w przypadku szkolnych roczników, tak i tutaj nie brakuje ani opowieści o wielkich sukcesach, ani historii znacznie bardziej smutnych, a momentami niestety nawet dramatycznych. Zapraszamy zatem do lektury, życząc jednocześnie tegorocznym reprezentantkom, aby w ich przypadku rozpoczynający się jutro turniej stanowił wyłącznie początek wspaniałej, piłkarskiej przygody (uwaga: w nawiasach podano wiek oraz przynależność klubową każdej zawodniczki w momencie wyjazdu na MMŚ 2010):

swe1

Klasa 2010 na kilka chwil przed rozpoczęciem meczu otwarcia z Nową Zelandią (Fot. Martin Rose)

1. Susanne Nilsson (18 lat, Göteborg) – podczas niemieckiego mundialu była rezerwową i dokładnie taką sama rolę pełniła w klubie z Göteborga. W poszukiwaniu bardziej regularnych występów trafiła najpierw do AIK, a następnie do Sunnanå, ale w barwach tych klubów dwa razy z rzędu poznała smak spadku z ekstraklasy. Przed rozpoczęciem sezonu 2015 trafiła do Djurgården, z którym to z kolei wywalczyła awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. Niestety, na poziomie Damallsvenskan była zaledwie trzecią bramkarką ekipy ze Sztokholmu, a taka rola w najmniejszym stopniu nie mogła zaspokoić jej ambicji, w związku z czym latem 2016 zdecydowała się na transfer do trzecioligowego Mörön, gdzie występuje do dziś. Najlepszy mecz w karierze Nilsson rozegrała jednak nie w barwach któregokolwiek z wymienionych klubów, a reprezentacji … Serbii. W 2013 roku bramkarka zdecydowała, że w rozgrywkach międzynarodowych będzie reprezentować kraj, z którego pochodzą jej rodzice, a dwa lata później została niekwestionowaną bohaterką zakończonego ostatecznie remisem 1-1 meczu Serbek z Belgijkami.

2. Catrine Johansson (18 lat, Göteborg) – na mistrzostwach w Niemczech zagrała w trzech spotkaniach, za każdym razem od pierwszej minuty. Już w 2010 roku przebiła się także do wyjściowej jedenastki Göteborga i w tym właśnie klubie występuje bez przerwy do dziś. Miała mniejszy lub większy udział we wszystkich wywalczonych przez zespół z Västergötland trofeach (2 x puchar, 1 x superpuchar), a w Damallsvenskan uzbierała juz niemal 160 występów, z czego większość w pełnym wymiarze czasowym.

3. Jessica Samuelsson (18 lat, Linköping) – choć w Niemczech zanotowała zaledwie dwuminutowy epizod w meczu z Korea Północną, to właśnie ona zrobiła zdecydowanie największa karierę spośród wszystkich defensorek. Z reprezentacją Szwecji, w której do tej pory zagrała 40 razy, występowała na trzech wielkich imprezach (ME 2013, MŚ 2015, IO 2016), a z ostatniej z nich przywiozła srebrny medal. Równie imponująco prezentują się jej dokonania na niwie klubowej: w zakończonych właśnie rozgrywkach była podstawową piłkarką mistrzowskiej ekipy z Linköping, a wcześniej z tym samym klubem dwukrotnie wznosiła w górę Puchar Szwecji. Sporym sukcesem zakończył się ponadto australijski epizod w jej karierze; w sezonie 2014 Samuelsson wraz z koleżankami z Melbourne Victory zdobyła mistrzostwo tamtejszej W-League, a sama została uznana najbardziej wartościową zawodniczką całych rozgrywek.

4. Emma Kullberg (18 lat, Umeå) – na niemieckich mistrzostwach była piłkarką absolutnie kluczową, we wszystkich czterech meczach zagrała od pierwszej do ostatniej minuty. Niestety, w jej przypadku przejście z piłki młodzieżowej do seniorskiej nie wyglądało tak, jak życzyłaby sobie tego sama zainteresowana. Kullberg nie potrafiła się przebić ani w Umeå, ani w Öster, ani w Vittsjö i ostatecznie zakotwiczyła w trzecioligowym Team TG, w którym występuje od dwóch sezonów. Regularna gra na poziomie Division 1 z pewnością nie była jednak szczytem marzeń nazywanej niegdyś jedną z największych nadziei szwedzkiej piłki zawodniczki.

5. Elin Borg (20 lat, Stattena) – mundial w Niemczech rozpoczęła oczywiście w wyjściowej jedenastce, ale niestety zakończyła go przedwcześnie z powodu kontuzji i to właśnie notoryczne problemy ze zdrowiem stanęły jej na drodze do zrobienia kariery na miarę nieprzeciętnego talentu. Doliczyliśmy się zaledwie trzech sezonów, podczas których Borg więcej czasu spędziła na boisku niż w gabinetach lekarskich. 26-letnia dziś zawodniczka zmagała się zarówno z urazami typowo piłkarskimi, jak i problemami zupełnie nie związanymi z futbolem, ale za każdym razem dzięki wielkiemu uporowi i determinacji ostatecznie wracała na murawę. Obecnie Borg jest piłkarką Djurgården, ale sezon 2016 był dla niej całkowicie stracony i pozostaje jedynie mieć nadzieję, że w roku 2017 fatalna karta w końcu się odwróci.

6. Mia Carlsson (20 lat, Kristianstad) – na mundialu w Niemczech we wszystkich czterech meczach stanowiła wraz z Emmą Kullberg podstawową parę stoperek. Już wtedy jej znakiem firmowym była solidność, za którą – jak widać z wzajemnością – pokochali ją w Kristianstad. W klubie ze wschodniej Skanii Carlsson występuje nieprzerwanie do dziś i nie będzie wielkiej przesady w stwierdzeniu, że jest jedną z piłkarek, od których Elisabet Gunnarsdottir rozpoczyna ustalanie składu. Trudno się zresztą temu dziwić, wszak zdecydowana większość z jej 155 ekstraklasowych występów w koszulce KDFF była jedynie potwierdzeniem jej sporych umiejętności.

vogel1

0-2 z rewelacyjną Kolumbią zamknęło drogę do strefy medalowej (Fot. Friedemann Vogel)

7. Emilia Appelqvist (20 lat, AIK) – jak przystało na kapitankę, podczas turnieju w Niemczech nie opuściła murawy nawet na minutę. W 2011 roku zamieniła AIK na Tyresö, ale w sztokholmskim gwiazdozbiorze było jej niezwykle trudno przebić się do wyjściowej jedenastki. Kolejnym przystankiem na jej piłkarskiej drodze zostało więc Piteå i – podobnie jak w przypadku wielu innych zawodniczek – wyjazd do Norrland okazał się strzałem w dziesiątkę. Appelqvist nie tylko ugruntowała swoją pozycję w piłce klubowej, ale także doczekała się powołania do reprezentacji, z którą pojechała na mistrzostwa świata do Kanady oraz na Igrzyska Olimpijskie do Brazylii, gdzie wywalczyła srebrny medal. W lutym 2016 Appelqvist została zawodniczką Djurgården i wraz z Katrin Schmidt stworzyła tam jeden z najlepszych w historii szwedzkiej ekstraklasy duetów środkowych pomocniczek.

8. Josefine Alfsson (18 lat, Malmö) – na niemieckim mundialu zagrała we wszystkich spotkaniach, trzykrotnie wychodząc w podstawowej jedenastce, a raz (w spotkaniu z Nową Zelandią) wchodząc z ławki. W 2010 roku z klubem z Malmö wywalczyła mistrzostwo Damallsvenskan, ale jej wkład w zdobycie tytułu był wyłącznie symboliczny. Z rolą rezerwowej pogodzić musiała się także w Linköping, gdzie spędziła dwa kolejne sezony. Ostatni mecz na szczeblu ekstraklasy rozegrała w listopadzie 2012, a potem rozpoczął się prawdziwy zjazd, który zakończył się aż na piątym poziomie rozgrywek. W zakończonym właśnie sezonie Alfsson była zawodniczką czwartoligowego Falköping.

9. Sofia Jakobsson (20 lat, Umeå) – na turnieju w Niemczech była oczywiście podstawową zawodniczką, a w meczu z Koreą Północną strzeliła nawet niezwykle ważnego gola na 1-1. Po turnieju w Niemczech jej kariera nabrała jeszcze większego rozpędu, który pozwolił jej pojechać aż na pięć wielkich turniejów (MŚ 2011, IO 2012, ME 2013, MŚ 2015, IO 2016) z reprezentacją Szwecji, w której wystąpiła dotychczas już 79 razy. Jakobsson jest więc tym samym jedyną urodzoną w latach 90-tych szwedzką piłkarką, która posiada w dorobku medal zarówno mistrzostw świata (2011), jak i Igrzysk Olimpijskich (2016). Niezwykle oryginalnie prezentuje się także jej kariera klubowa; Jakobsson występowała kolejno w Rosji (mistrzostwo z Rossijanką), Anglii, Niemczech (spadek z ligi z Cloppenburgiem) i Francji, gdzie gra do dziś, będąc największą gwiazdą należącego do ścisłej czołówki Division 1 Montpellier.

10. Tilda Heimersson (18 lat, Linköping) – podczas turnieju w Niemczech była kluczową postacią szwedzkiej drugiej linii i trudno się temu dziwić; wszak już wtedy widziano w niej przyszłą rozgrywającą dorosłej kadry. Kariera Heimersson rozwijała się naprawdę błyskawicznie: już jako siedemnastolatka dołożyła swoją cegiełkę do pierwszego mistrzostwa dla Linköping, a rok później stała się podstawową piłkarką klubu z Östergötland. Niestety, tę pięknie zapowiadającą się historię zdecydowanie zbyt wcześnie przerwał los. Po pierwszym urazie więzadeł udało się jeszcze wrócić na boisko, po drugim także, ale trzecia kontuzja zmusiła Tildę do zakończenia kariery w wieku zaledwie 23 lat. O tym, jak wielka to strata dla szwedzkiej piłki, najlepiej świadczy fakt, iż kibice Linköping wciąż o niej nie zapominają i tworzą na jej cześć takie wideoklipy. Miłość do futbolu okazała się jednak na tyle silna, że kilka miesięcy temu Heimersson, która po zakończeniu kariery postanowiła wyjechać do Hiszpanii, ponownie wróciła do piłki, oczywiście póki co tej w wydaniu amatorskim.

1447

Tilda Heimersson podczas sesji zdjęciowej Linköping przed sezonem 2011 (Fot. LFC)

11. Olivia Schough (19 lat, Göteborg) – niemiecki mundial rozpoczęła w wyjściowej jedenastce, ale wypadła z niej po dwóch meczach grupowych. Do 2013 roku reprezentowała barwy klubu z Göteborga, z którym dwukrotnie sięgnęła po Puchar Szwecji. Swoich sił próbowała także w ligach zagranicznych, ale po nie do końca udanych przygodach w Rosji (Rossijanka) i Niemczech (Bayern), postanowiła wrócić do kraju, gdzie niemal z miejsca stała się jedną z podstawowych piłkarek rewelacyjnej Eskilstuny. Schough jest ponadto jedną z ulubionych zawodniczek Pii Sundhage; pod wodzą obecnej selekcjonerki rozegrała już 46 spotkań w pierwszej reprezentacji, z którą uczestniczyła w trzech turniejach mistrzowskich (ME 2013, MŚ 2015, IO 2016). Na ostatnim z nich wywalczyła srebrny medal, co bez wątpienia jest zdecydowanie największym sukcesem w jej dotychczasowej karierze.

12. Hilda Carlén (18 lat, Malmö) – na turnieju w Niemczech była podstawową bramkarką szwedzkiej kadry, ale o regularną grę w klubie nie było już tak łatwo, gdyż zarówno w Malmö, jak i w Linköping, nie zawsze łapała się nawet do meczowej osiemnastki. Przełomem okazał się transfer do drugoligowego wówczas Hammarby, gdzie pokazała się z tak dobrej strony, że dwanaście miesięcy później była już piłkarką Piteå. Pobyt w klubie z Norrland pozwolił jej nie tylko stać się jedną z czołowych golkiperek Damallsvenskan, ale także – pomimo niemałej przecież konkurencji – zadebiutować w seniorskiej reprezentacji, w której póki co zaliczyła 4 występy, za każdym razem zachowując czyste konto. Carlén jest kolejną srebrną medalistką z Rio, choć na turnieju w Brazylii – podobnie, jak rok wcześniej na mundialu w Kanadzie – we wszystkich meczach była rezerwową.

13. Amanda Ilestedt (17 lat, Malmö) – jedyna w tym gronie przedstawicielka rocznika 1993 rozpoczęła młodzieżowy mundial na ławce, ale w meczach przeciwko Korei Północnej oraz Kolumbii zagrała już od pierwszej do ostatniej minuty. Po krótkoterminowym wypożyczeniu do Vittsjö wróciła do Malmö, gdzie od sezonu 2012 jest podstawową stoperką najbardziej utytułowanego szwedzkiego klubu, z którym wywalczyła pięć tytułów mistrzowskich, jeden puchar i trzy superpuchary. Dobra i równa gra w lidze prędzej czy później musiała zaowocować powołaniem do reprezentacji, w której to Ilestedt rozegrała dotychczas 14 spotkań. Była także częścią szwedzkiej kadry na ME 2013 oraz MŚ 2015, ale jej ambicje sięgają zapewne jeszcze wyżej i na kolejną mistrzowską imprezę chętnie pojechałaby jako podstawowa zawodniczka. Jeśli tylko dalej będzie tak konsekwentnie realizować wyznaczane sobie cele – na pewno nie jest bez szans.

14. Sarah Storck (19 lat, Malmö) – na mistrzostwach w Niemczech zaliczyła 21 minut, wchodząc z ławki w dwóch ostatnich meczach turnieju. Na równie epizodyczne występy mogła liczyć w barwach klubu z Malmö, a szerszej publiczności na dobre przedstawiła się dopiero jako piłkarka drugoligowego IK Sirius. Wiosną 2014 słynąca z bezkompromisowości napastniczka postanowiła raz jeszcze spróbować sił w najwyższej klasie rozgrywkowej, ale dwuletni pobyt w AIK zakończył się dość bolesną degradacją. Sezon 2016 Storck spędziła już w występującym na zapleczu ekstraklasy Östersund i dopiero w tym klubie zaczęła prezentować się na miarę swojego talentu i swoich oczekiwań. Czy jedenaście strzelonych goli okaże się przepustką do tego, aby kolejny raz otrzymać szansę w Damallsvenskan?

15. Antonia Göransson (19 lat, Kristianstad) – zdecydowanie największy talent w klasie 2010, dla kadry U20 była wówczas jeszcze ważniejszą postacią niż dziś Stina Blackstenius. Na niemieckich mistrzostwach jej gwiazda świeciła pełnym blaskiem, czego najlepszym dowodem był bezpośredni udział przy wszystkich sześciu golach (!) dla Szwecji i wymienianie jej nazwiska w kontekście MVP całego turnieju. Kolejnym krokiem był transfer do niemieckiej Bundesligi, gdzie wciąż zachwycała kibiców najpierw w barwach Hamburga, a następnie Turbine Poczdam. Z klubem z Brandenburgii wywalczyła w 2012 roku mistrzostwo Niemiec, a z pierwszą reprezentacją Szwecji, w której zagrała jak dotychczas 50 razy, sięgnęła po brązowy medal mistrzostw świata 2011 (oprócz tego była częścią kadry na IO 2012 oraz ME 2013). Gdy wydawało się, że to właśnie ona może zostać pierwszą szwedzką laureatką Złotej Piłki, jej kariera w tajemniczy sposób gwałtownie wyhamowała. Okazało się, że organizm zawodniczki zaatakowała podstępna choroba, która mogła odebrać jej nawet życie. W maju 2016 Göransson wróciła na boisko, a występy w barwach Mallbacken – jak sama stwierdziła – stanowią początek całkowicie nowego rozdziału w piłkarskiej karierze.

legionaerinnen107_v-ardgalerie

Antonia Göransson została gwiazdą Bundesligi (fot. sportschau.de)

16. Kristin Karlsson (19 lat, Jitex) – to właśnie ona była na niemieckich mistrzostwach jokerką w szwedzkiej talii, zagrała wówczas we wszystkich czterech meczach, choć ani razu od pierwszej do dziewięćdziesiątej minuty. Po tym, jak nie udało jej się wywalczyć miejsca w wyjściowej jedenastce Jitexu, już w wieku 21 lat zdecydowała się na wyjazd z kraju. Od czterech sezonów jest zawodniczką klubów z środka norweskiej ekstraklasy, ale tak naprawdę ani w Vålerendze, ani w Røa choćby przez chwilę nie była podstawową piłkarką swojej drużyny. Przez ostatnie dwa lata uzbierała w Toppserien niespełna 300 minut i nie jest to z pewnością wynik, z którego sama zainteresowana mogłaby być zadowolona.

kolumbien-schweden-u-20-wm-514

Kristin Karlsson demonstruje jak powinno się wyrzucać piłkę z autu (Fot. sid)

17. Jennifer Egelryd (20 lat, Tyresö) – niemiecki mundial rozpoczęła w pierwszym składzie, ale w dość pechowy sposób zakończyła go już po 58 minutach meczu przeciwko Nowej Zelandii. Na bardziej regularne występy tym bardziej nie mogła liczyć w budowanym za ogromne pieniądze Tyresö, więc w następnych sezonach była wypożyczana do coraz to nowych klubów. Tym sposobem zwiedziła kolejno fiński Åland United, Sirius i Piteå, aż w końcu zakotwiczyła w żegnającym się z ekstraklasą AIK. W żadnej z tych ekip nie potrafiła jednak w pełni się zaaklimatyzować i pokazać choćby namiastkę drzemiących w niej możliwości, w związku z czym latem 2016 postanowiła powrócić w miejsce, gdzie wszystko się dla niej zaczęło. Czwartoligowe Tyresö w niczym nie przypominało wprawdzie dawnej drużyny gwiazd, ale comeback okazał się względnie udany i już po jednej rundzie mogła świętować awans na trzeci poziom rozgrywkowy. Swój zdecydowanie najbardziej spektakularny sukces Egelryd osiągnęła jednak … w odległej Kambodży, z dala od piłkarskich boisk, gdzie zimą 2015 zwyciężyła w specjalnej edycji cieszącego się sporą popularnością telewizyjnego reality show o nazwie Robinson.

egelrys

Jennifer Egelryd w programie Robinson (Fot. TV4)

18. Amanda Wegerman (18 lat, Västerås) – niemieckim kibicom zaprezentowała się dwukrotnie, wchodząc z ławki w meczach z Nową Zelandią i Brazylią. Nigdy nie była typem liderki, ale mimo wszystko mało kto się spodziewał, że sześć i pół roku później wciąż będzie zawodniczką Västerås. Wygląda jednak na to, że właśnie w klubie z Västmanland Wegerman czuje się zdecydowanie najlepiej, a jej dziewięć goli i dokładnie tyle samo asyst w zakończonych właśnie rozgrywkach sprawiło, że Västerås po pięciu latach przerwy ponownie zagra na zapleczu ekstraklasy.

19. Emelie Lövgren (20 lat, Sunnanå) – na mundialu w Niemczech zaliczyła jedynie kilkudziesięciosekundowy epizod w końcówce meczu z Koreą Północną, ale w Sunnanå już wtedy była podstawową piłkarką, co w przypadku stoperek nie zdarza się wcale tak często. Po spadku zespołu ze Skellefteå z ekstraklasy została zawodniczką Piteå i barw klubu z Norrland broni z powodzeniem do dziś. Z powodu kontuzji straciła niemal cały sezon 2013, ale po dziesięciomiesięcznej pauzie powróciła jeszcze silniejsza i obecnie może z pełnym przekonaniem nazywać siebie kompletną, pierwszoligową piłkarką.

20. Tempest-Marie Norlin (18 lat, Hammarby) – jedyna piłkarka z pola, która całe niemieckie mistrzostwa przesiedziała na ławce rezerwowych. Przez długie lata uważana za zawodniczkę niezwykle pechową, gdyż w krótkim czasie aż trzy razy przyszło jej poznać smak degradacji. W 2011 roku spadła z Damallsvenskan wraz z Hammarby, a w następnych sezonach spadała z drugiej do trzeciej ligi kolejno z Vasalund oraz Brommapojkarna. Jej przykład najdobitniej pokazuje, że czasami na dobre momenty warto jednak trochę poczekać. Zakończone przed tygodniem rozgrywki były bowiem prawdziwym przełomem w jej karierze, a udane występy w barwach Piteå każą myśleć, że Norlin z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

3683543_2051_1152

Tempest-Marie Norlin też doczekała się debiutu w Damallsvenskan (Fot. Alf Lindbergh)

21. Malin Reuterwall (19 lat, Västerås) – obdarzona świetnymi warunkami fizycznymi piłkarka była podczas turnieju w Niemczech bramkarką numer trzy i z podobnej pozycji przyszło jej rozpoczynać przygodę z Umeå, gdzie trafiła jako dwudziestolatka. Niezwykła ambicja i determinacja sprawiły, że już dwa lata później była podstawową golkiperką zespołu z Västerbotten, a jesienią 2014 zaliczyła nawet swój jedyny jak dotąd występ w drużynie narodowej. Niestety, od tego momentu sprawy zaczęły się komplikować, a większą część minionego sezonu Reuterwall spędziła na ławce jednego ze słabszych klubów Damallsvenskan. Nikt nie ma jednak wątpliwości, że ta zawodniczka ma wszystko, aby już w najbliższej przyszłości powrócić na swój najwyższy poziom.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s